ერთ-ერთი ასეთი სახლი ავსტრიაშია, კერძოდ ჰენბურგში. ეს შენობა საუკუნეებს ითვლის. ის 1825 წელს აშენდა და თავდაპირველად ციხის სტატუსი ჰქონდა, შემდეგ ყაზარმად გადაკეთდა. 2000 წლიდან კი აქ კერძო მოხუცთა სახლი მდებარეობს, რომელიც ბოლო წლებში სახელმწიფომ შეისყიდა და გააფართოვა - დაუმატა 50 დამატებითი აღჭურვილობის მქონე ოთახი. დღესდღეობით შენობა ორსართულიანია, კომპაქტური ბარი კი ისტორიული ნაგებობის პერპენდიკულარულია. ინდივიდუალური დიფერენცირებისთვის, შენობა ორმაგად სტრატეგიულია, როგორც ექსტერიერის, ასევე ინტერიერის მხრივ. გარე დასაკეცი ბარი იძლევა იმის საშუალებას, რომ თითოეული ოთახი აღქმულ იქნას. ოთახებში ორი ფანჯარაა, ერთ-ერთი მათგანი განკუთვნილია იმ ადამიანებისთვის, რომლებიც ეტლით სარგებლობენ ან საწოლში ისვენებენ. დერეფანში 2 საჯარო ადგილიცაა, რომელიც მოხუცი ადამიანების სოციალიზაციას უწყობს ხელს. შენობის ძირითადი ფერები ვარდისფერი და მწვანეა.

შემდეგი მოხუცთა სახლი კი საფრანგეთში მდებარეობს. ეს არის მულტიგამოყენების სამშენებლო კომპლექსი, რომელიც მოიცავს კერძო სახლებს, მოხუცთა სახლს, სოციალურ სახლებს, რელიგიურ ცენტრს, ბიზნეს-ოფისებს. ეს პროგრამები წარმატებული კოჰაბიტაციის საშუალებით ქალაქის ხარისხის ზრდას უწყობს ხელს. მოხუცთა სახლი ცენტრშია განთავსებული, რაც სიცოცხლისუნარიანობით ხასიათდება. ბრჭყვიალა ფასადი მთლიან სივრცეში ინტიმურობის შეგრძნებას ბადებს. სახლის ოთახები ქალაქის ან აივნის პირისპირაა. აქვე რესტორანიცაა, რომელიც მოხუცებისთვის თავშეყრის ადგილია.

ეს მოხუცთა სახლი კი ნორმადიის შუაგულშია აშენებული. შენობიდან მთიანი ფერდობი და ხეობა ჩანს. ვიზუალური ზემოქმედების შესამცირებლად, შენობის დიზაინერებმა სასურველი ეფექტის მისაღწევად მწვანე ფერი გამოიყენეს. ამის შედეგად, ორივე შენობა უფრო დიდ ლანდშაფტს აერთიანებს და სოფლის ბუნებას მოიცავს. ასევე აქ გვხვდება წითელი ფერი, რომელიც შენობას დინამიურობას სძენს. დიზაინერები ფიქრობენ, რომ ამით თავიდან აიცილეს მსგავსება საავამდყოფოსთან. შენობა დაპროექტებულია ისე, რომ მოხუცებს სეირნობა მარტივად შეეძლოთ.